Projekt Muzeum Powstania Wielkopolskiego przedstawia historię jako układ przenikających się warstw, które kształtują współczesność. Budynek staje się symbolicznym przekrojem czasu, jego wnętrze skrywa przeszłość, podczas gdy lustrzana elewacja odbija teraźniejszość miasta. Centralnym elementem jest „tunel czasu” - wielokondygnacyjny hol prowadzący zwiedzających przez kolejne etapy historii i budujący narrację przestrzenną całego obiektu.

Muzeum zlokalizowano w sąsiedztwie Wzgórza św. Wojciecha, co miało istotny wpływ na kształtowanie jego formy. Projekt wpisuje się w istniejący krajobraz, łącząc architekturę z topografią terenu poprzez zielony dach dostępny dla użytkowników. Inspiracją stała się idea miejsca jako świadka historii - przestrzeni, w której zapisane są kolejne warstwy przeszłych wydarzeń.

Funkcje obsługujące, takie jak administracja, zaplecze techniczne czy warsztaty, zlokalizowano w przyziemiu, natomiast przestrzenie wystawiennicze i edukacyjne rozwijają się pionowo wokół centralnego holu. Taki układ umożliwia prowadzenie różnych ścieżek zwiedzania - zarówno szybkich, jak i pogłębionych.

Kluczowym elementem organizującym przestrzeń jest kilkukondygnacyjny hol- „tunel czasu”, który integruje komunikację i prowadzi użytkownika przez kolejne warstwy historii. Zwieńczeniem tej drogi jest zielony dach z tarasami widokowymi, dostępny również jako przestrzeń publiczna, płynnie połączona ze wzgórzem.

Projekt zakłada wyraźne rozdzielenie ruchu odwiedzających i zaplecza technicznego - komunikację dostaw i obsługi zlokalizowano od strony północnej. Pomieszczenia wymagające naturalnego światła, takie jak biura i pracownie, umieszczono od strony południowej. Całość została zaprojektowana w sposób intuicyjny, zapewniający czytelność poruszania się i komfort użytkowania.